Yazar: Ubeydullah Öz

  • Çağlayan Yılmaz İle Kadim Türk Efsaneleri Röportajı

    Çağlayan Yılmaz Hakkında

    Çağlayan Yılmaz, 2015 yılında yayımlanan fantastik romanlar arasında en iyi yerli romanı olarak kabul edilen İtbarak’ın yazarı. İtbarak, Oğuz Kağan Destanı’na bambaşka bir bakış açısıyla yaklaşıyor ve emin olun okuduklarınıza hayli şaşıracak ve kendinizi birden kitabın sonunda bulacaksınız. 300 küsur sayfalık bir kitabın göz açıp kapayınca kadar bittiğini görünce inanın sizde benim kadar şaşıracaksınız. Birinci kitap Nesil Yayınlarından çıkmış olsa da ikinci kitap Panama Yayınevinden çıkıyor. Sanırım en kısa zamanda o da bi çırpıda okunacaktır. Asıl mutluluk verici olan ise Çağlayan Yılmaz’ın yazmaya devam edeceğinin müjdesinin röportajda gizli olması 🙂

    Çağlayan Yılmaz Röportajı

    Yüzlerce efsane arasından sizi Oğuz Kağan’a yönlendiren ilhamın kaynağı neydi?

    Aslında Oğuz Kağan Destanı üç yıl önce yazdığım bir efsane. Şu anda hazırda önümüzdeki yıllarda yayınlayacağım yedi efsane daha var. Oğuz Kağan Destanı, dört varyasyonu olan bir destan. İncelenmesi bir yılı alan muhteşem bir destan. Onur, inanç ve cesareti en güçlü cümlelerle vurgulayan bir destan. Bu yüzden hep gözden kaçan İtbarak efsanesi ile çıkış yaptım.

    Oğuz ve Börteçine’nin dostluklarını ve aralarındaki bağı bunca kutsal kılan şey nedir? Acaba dünya üzerinde böylesi bir dostluğa hâlen imkân var mıdır?

    Aslında Oğuz Kağan ve Börteçine arasındaki dostluk, birçok kadim Türk efsanelerinden görülmekte fakat bu alanda ilk olan olduğum için okurlar bunu yeni yeni tanıyorlar. Aralarındaki dostluk aslında bir amaca hizmet ettikleri için bu kadar kuvvetli. Kadın para ya da kudret hedefi olmayan iki adamın tek hedefi; Gök Tanrı’nın ordularını yeniden diriltmek, uyuyan koca kurt sürüsünü birleştirip tek yumruk yapabilmek.

    Batının her alanda canlı tuttuğu efsanevi yaratıklar ile doğunun efsanelerini bu denli başarıyla bir araya getirebilmenizin hikâyesi nedir?

    İtbaraklar aslında çok daha önce yazılması gereken fakat her zaman olduğu gibi Avrupa’nın sahip çıkıp üzerinden filmler ve kitaplarla milyon dolarlar kazandığı bizim efsanemizdir. Kurt adam efsanesinin kökü Türklerindir. Bunu insanlara yeni fark ettirebildim. Vampir efsanesi ise aslında Kuzey Türk Halklarının efsanelerinden biridir. Rusların Vurdalak, bizim Kan Emici ya da Gece Canavarları, batının Vampir dediği efsane de bizdendir. Kimileri bunu Hz. Nuh’un gemisine binmeyen ve ölümsüzlük otu yutan yaşlı adama, kimileriyse Habil ve Kabile bağlar. Vampir efsanesinin aslında geçmişi kurt adamlardan bile eskidir. Oğuz Kağan’ın İtbaraklar üzerine yaptığı akınlar beni çok etkiledi. Yenildiği tek ulus, dikkatlice bakarsanız İtbarak ulusudur. Sonrası ilham işi 🙂

    Baba olgusu sizin hayatınızda nasıl bir yere sahip ve bir baba gerçekten oğluna neden düşman olabilir?

    Baba olgusu aslında her dönemde değişik anlamlar taşımıştır. Saygı duyulması gereken ailenin direği fakat devlet yönetimlerinde ve milletin bekasında bu durum daha farklı. Kara Han aslında geçmişinde büyük bir cengâver fakat Çinli karısından sonra devlete zarar veren bir han olur. Şiddetli çarpışmalar geçmiş Türk Hanedanlıklarında çok fazla görülmüştür.

    Kargaları sever misiniz? Onlarla aranız nasıldır?

    Kavgaları severim. Bence kuş dünyasının en karanlık mafyavâri tipleridirler. Zeki ve intikamını alan nadir kış türlerindendir. Hatta yıllar önce sizden bir zarar görseler bile unutmayan donuk bakışlı dostlardır. Aslında efsanelerde de yer almalarının nedeni budur; kindar ve zeki olmaları, grup halinde hareket ettikleri. Bir kartal gibi tek çarpışmak yerine sürüyle organize plan kurmaları nedeniyle hep kötü tarafta olmuşlardır. Aslında bu ünü de sonuna kadar hak ettiklerine inanıyorum.

    Eğer bu röportajı beğendiysen belki blogumda paylaştığım diğer röportajları da okumak isteyebilirsin. Buraya tıklayarak röportajlarımın bulunduğu kategoriye gidebilirsin 🌾 Sağlıcakla…

  • Varolası Şahmeran

    Şahmeran destanının yazarı Hatice Üzgül ile bir röportaj yapmışlığımız dahi vardır: okumak dilerseniz şuradan yol alabilirsiniz.

    Şahmeran ve Adamkarga

    Şahmeran yaşıyor olduğuna kendimi yıllardır inandırdığım bir efsane: yani efsaneden ötesi. Çocukluk yıllarımda anlatılan masalların baş kahramanları arasında gelirdi ve sanırım adını ilk duyduğum vakti de hatırlıyorum: yılandan korkup kaçmıştım, yavru olduğum zamanlardı ve işte o zaman ebem Fatmana bahsetmişti bana Şahmeran’dan: bizlere hatta hiç bir varlığa zarar vermezdi yılanlar. Çünkü yılanların şahı olan Şahmeran böyle emretmişti tüm yılanlara. Elbet aralarında hainlik edenler de vardı fakat sayıları o kadar azdı ki benim karşıma çıkma ihtimalleri çok küçüktü. İçim rahatlamıştı sanırım o zamanlar: rahattan çok meraklanmıştım anlatılan Şahmeran’ın hikâyesine. İnsansı, heybetli bir varlık Şahmeran. Onu tarif etmek amaçlı çizilen hiç bir çizim: onun kadar heybetli ve muhteşem olamazdı. Onun ve Camsab’ın hikâyesi, dünyanın sonuna kadar var olacak ve Camsab, kâh Lokman Hekim, kâh Yunus olarak karışımıza çıkacaktı.

    Şahmeran: Efsanenin Adı

    Şahmeran hakkındaki birçok kaynağı şu zamana kadar araştırmış ve okumuştum. Hatta hakkında yapılan iki Yeşilçam filminden birisini olan, Türkan Şoray’ın baş rolünde oynadığı filmi de izlemiştim. Ayrıca bir televizyon kanalının basit ve asıl hikâyeye yakın olarak çektiği bir film daha vardı. Her neyse, biz konuyu artık Hatice Üzgül’ün destanına getirecek olursak ilk önce şunu söylemeliyim ki aradığımı bulmamın ötesinde bir son ve ikinci kitap hatta üçüncü bir kitap ile karşılaşmak harikaydı. Fakat ilk kitap bana hayli tanıdık geldi: şu televizyon kanalının filmi ile neredeyse aşırı benzerlik sağlıyordu. Zaten kendisi ile yaptığımız röportajda da elde olan kaynakları daha hoş bir hâle getirmeye çabaladığından bahsetmişti ve bunu gerçekten başardığını söyleyebilirim.

    Kitap, açık konuşmak gerekirse yer yer yorucu nasihatlerle doluydu: bi noktadan sonra sabretmenizi gerektirecek kadar fazlaydılar. Fakat gülü seven dikenine katlanmalı tabirine layık bir hikâye idi: hakkını yememek lazım: sizi içine sokacak kadar aksiyona ve akıcılığa sahip. Camsab’ın Şahmeran ile tanışması ve onunla geçirdiği uzun yılların hikâyesi, kapalı bir cennet bahçesinde geçiyor olmasına rağmen dışarı çıkma isteği uyandırmıyordu hiç bir zaman. E zaten bir cennet bahçesinden daha fazla ne isteyebilir insan. İkilinin arasında oluşan bağ, özenilesi hatta kıskanılası bir hâl aldığı vakit ayrılık çanlarının sesleri yankılanır bahçede. Bu Camsab için sılaya kavuşmak, Şahmeran ise sevinilesi bir son ile başlayan kavuşmadır.

    Efsanede dikkatimi çeken birkaç husus vardı ve beni asıl etkileyenler onlar olmuştu: genelde ana karakterlerin ötesinde, yan karakterlerdir hikâyeyi canlı tutan. Camsab’ın ustasının ahlakı ile yılanlardan Çıntar’ın dostluğu beni kitaba bağlayan şeyler oldu. Tabi bir de Camsab’ın nenesi: sanki kendi atalarımın kokusunu hissettim onun kucağında.

    Giderken arkamda iki tavsiye bırakıyorum: kitabı kesinlikle okuyun ve Türkan Şoray’ın Şahmeran filmini izleyiverin: her ne kadar film tamamıyla Şahmeran üzerine olmasa da hoş bir şekilde ele almışlar. Unutmadan: kapak resminde kullandığımız çizimler aşağıdaki kısa film çalışmasına aittir: onu da izleyebilirsiniz: kısa ama güzel bir anlatı..

  • Cesur Yeni Dünya

    Bir soma tatili hoş olurdu doğrusu. Hoş olurdu olmasına fakat doğru olur muydu acaba? Bu konuda karganın değer yargıları biraz tedirgin kaldı diyebilirim: yani şu fani dünyadan soyutlanmak için kimyasal bir madde kullanmak!! Yo, hayır! Hayallere ulaşabilmek için hatta huzur denilen tanımsız şey için somaya ihtiyacım yok benim!

    – Gak! diyerek mevzuya lüzumsuz dalışlar yapmakta üstüme yoktur efenim: biraz ayıp oldu gibi oldu sanırım. Ciddiyet lütfen sayın Adamkarga Beyefendi! (Bey mi efendi? Hadi canım sende!)

    Bu seferki yolculuğumuz Aldous Huxley Beyamcanın yazdığı Cesur Yeni Dünya isimli kitaba olacaktır. Cesur yeni dünya: hemde ne cesur bir yeni dünya; anneliğin komedi unsuru, babalığın küfürden de beter hakaret olduğu, hani şu düşmana savaşta bile söylenmez denen cinsten bir kelime olduğu bir dünya burası. İnsanların belli programlar çerçevesinde şartlandırılarak fabrika tarzı yerlerde, tüpler içinde doğurulup, büyütüldüğü bir dünya.

    Kitap öcüdür, dokunma sakın.. doğa, çiçek, yaprak mı o, aman bu büyük bir felaket demektir.. sevgi, aşk: onlarda ne imiş, hemen bir soma al ve kurtul bu safsatalardan. Sen hizmet için doğdun evladım, sen ise yöneteceksin insanları, sen çok çalışıp yeni icatlar yapacak, sense bunları durdukları vakit döveceksin, tamam mı? Çalışmak, durmaksızın çalışmak mutluluk getirir. Mutsuzluk diye bi şey yoktur, düşünme bile sakın onu, al bir soma ve keyfine bak. Hoş geldiniz sayın misafirler, hepiniz hoş geldiniz Cesur Yeni Dünyamıza: buraya giriş var lakin çıkış gökyüzüne bir duman olarak gerçekleşebilir ancak!

    Herkesin sorgulamadan mutlu olduğu (şartlandırılmaları gereği olan zorunlu ama zorunlu olduğunun farkına varılamayn bir mutluluktan bahsediyoruz) bir dünyada, arayış içinde olan insancıklarımız var: bir alfa artı psikolog olan Bernard ve terkedilmiş vahşi dünyadan John yolculuğumuzun baş kahramanları. Adını anmadan geçemeyeceğimiz iki insancığımız daha var: gerçek şiiri arayan ve gerçek bir dost olan Helmhot ile onca şartlanmaya rağmen adının aşk olduğunu bilmediği bir duygu ile yıpranan, hikâyenin aşkın tarifi için yarattığı Lenina; aşkın adı Lenina bu yolculukta.

    Şartlandırma denilen görünmez ve kuş tüyü kadar hafif zincirlere bağlı olan insanlar her şeye rağmen özgürlüğü, aşkı ve dahi şiiri tadabilecekler mi? Bu mümkün olabilir mi? Ah Lenina, kır zincirlerini: çık içinde bulunduğun çemberden, açabilsen ah şu gözlerini!

    KİTAPTAN AŞIRMALAR

    – Soma, sonsuz huzur tatili getirir. Al bir soma ve unut dünyayı, tatilin tadını çıkar.
    – Sentetik müzik ile kendiden geç ve istediğin her kadınla beraber ol, bunun için söylemen yeter. Ve filmleri de unutma: hissedilebilen filmleri, şehveti, yün postu, öpücüğü…
    – Oturup kitap okursanız, fazla bir şey tüketemezsiniz.
    – Eğer farklı olursan, yanlızlığa mahkum olursun. Herkes gibi ol!

    – Yolculuğun büyüsünü artıran ise Shakespeare oldu ve onsuz olmazdı. Onun şu dizeleri kitaba can katan şey idi:
    Bu kadar bunca yakışıklı varlık varıp gelmiş buraya
    Ne güzel şeymiş meğer insanlık
    Böyle dünyaları olan
    Yaşasın bu yaman, bu cesur yeni dünya.

  • Hatice Üzgül İle Tatlı Bir Muhabbet

    Şahmeran.

    Hatice Üzgül ile ortak bir yönümüz olan Şahmeran hayranlığı vesilesiyle tanıştım. Karga, yılanı sever mi hiç demeyin. Bu sadece sizlerin zannından kaynaklı bir durumdur. Birbirine asla sarılamayan iki dost gibidir kargalar ve yılanlar. İkisi de bir diğerinin nefsinden korktuğu içindir bu uzaklık. Hatice Üzgül, Şahmeran efsanesini anlatmak dileyerek çıkmış yola ve üç seriden oluşan yolculuk başlamış. Şahsım henüz ilk kitabı okuyabildim lakin yazarı ile tanışmak ve birkaç soru sormak istedim. Sağolsun kırmadı ve sorularıma içtenlikle cevap verdi.

    Hatice Üzgül Röportajı.

    – Ben, Şahmeran ile çocuk yaşlarımda ninemin hikâyelerinde tanışmıştım. Acaba sizi onunla tanıştıran ve bu denli anlatmanızı sağlayan büyü ne idi?

    Şahmeran’ı ben de çocukluğumdan itibaren ilgiyle dinlemiştim. Zaman geçtikçe dinlemekle kalmadım, kendi yeğenlerime de her gece anlatır oldum. Hayal gücüm anlatılanlarla sınırlı kalmadı, hep kendim ekledikçe ekledim.Örneğin Şahmeran kimdi, nereden gelmişti, Camsab ile yıllarca neler yaşamıştı? Çok merak ettim. Daha sonra araştırdım, hiçbir yerde bu sorumun cevabını bulamayınca boş kalan kısımları kendim kurguladım.

    – Her kuyuya düşen, Yusuf gibi, Camsab gibi ilahi bir yardıma mazhar olur mu dersiniz? Sizin de içinden çıkamadığınız kuyularınız var mıdır? (Camsab kim diye soracak olma sevgili okuyucu, sorma ve kitabı oku emi.)

    Her kuyuya düşen ilahi yardıma mazhar olmaz sanmıyorum. Ancak, ilahi kapıya varıp da o kapıyı her çalana bir “kim o?”  diyen vardır elbette Ben buna inanıyorum. Benim düştüğüm kuyulara gelince… Çok ince tasarlanmış, üzerinde düşünülmüş tuzakların altındaydı o kuyular hep. Mayın tarlası gibi, üzeri örtülmüş kuyu tarlalarında dolaştığım zamanlar oldu. Her kuyunun dibinde bir kapı bulduğum için, her zaman hayırlısı dedim. İnsan kendi kuyusunu kendi kazmadıkça, kuyuya düştüğünde o kapıyı çalmayı bildikçe bir çıkış noktası da buluyor. Umarım bu sorunuzun cevabı olmuştur.

    – Çıntar’ı bunca sadık bir dost yapan nedir ve acaba tekrar kelimeleriniz onu yakalayabilecek mi? (Çıntar kim diyecek olursan, kitabı oku hele bi derim.)

    Bir insanı veya canlıyı sadık yapan şey, o canlının hamurunda vardır diye düşünüyorum. Bazen birinin size sadık olması için ona hiç ihanet etmemeniz yeterlidir; bazen de bazılarına ne kadar iyilik yaparsanız yapın ihanet görürsünüz. Çıntar’ın yapısında sevecenlik, sadakat ve yardımseverlik vardı zaten. Benim hayal dünyama o öylece girdi. Açıkçası ben hiç sorgulamadım. Onu geldiği gibi kabul ettim.

    – Siz ve Camsab, acaba kargalar hakkında ne düşünürsünüz?

    Espri yeteneği olan, zeki ve ders çıkarabilen her canlıyı severim. Kargaları da hep uzaktan uzağa sevmişliğim vardır o yüzden. Neden uzaktan seviyorsanız, derseniz… Bu kargaların tercihi olmuştur her zaman. Bir keresinde neredeyse kendime yaralı bir karga evlat edinecektim. Karga, “Bırak, bırak! Ben kendi kendime bakarım!” dercesine bastı gitti. Bilemiyorum kişisel olarak beni mi beğenmedi, genel olarak insanoğlu ile mi problemi vardı? Kargalara ilgim tek taraflı kaldı.

    Hatice Üzgül’ün Şahmeran kitabı hakkındaki düşüncelerime ise şuradaki yazıdan ulaşabilir, okuyabilirsiniz.

  • Bir Erzurum Masalı

    Eninde sonunda anlatacağım Erzurum’u ama bi türlü film bitmek bilmiyor film (Güller ve Dikenler: Hülya Koçyiğit ve Kartal Tibet’in baş rollerinde oynadığı bir gelinin göz yaşları ile başlıyan film, hoş bir aşk hikâyesi ile devam etmekte ve şuan Eşper, Verda’ya feci halde âşık olmuş durumda..) Erzurum’a ilk varışımdan zaten şu yazıda da bahsetmiştim. Oyunun ardından ki onu da en kısa zamanda anlatmaya çalışacağım: geceyi geçirmek için bi yer bulma çabasına giriştim ve ilk seçenekte aradığımı buldum. Öğretmenevinde tanımadığım iki kişiyle birlikte kalacaktım. Bu sebeple hemen odaya gitmek yerine biraz gezmek ve uyku vakti odama geçmek istedim.

    ♦ KISA GECE YÜRÜYÜŞÜ

    Gece vakti gezmek ve ışıklar altındaki Yakutiye Medresesini izlemek oldukça güzel zamanlar yaşattı. Ardından aynı isimle Sivas’ta da bulunan Çifte Minareli Medreseye yürüdüm. Erzurum Kalesi ve Palandöken Dağları halihazırda karşımda duruyorlardı. Nedense içimden daha önce planlamış olsam da, kağıt kalem alıp bunları çizmek geldi. Çizim konusunda pek bi kabiliyetim olmasa da bu fikri sevmiş olmalıyım ki, ince ayrıntılarına kadar izledim tarihin miraslarını. Elbette ki ortaya birer sanat harikası çıkaramasam da şöylesi bi çalışma çıktı meydana: küçük bi harita yapmayı da unutmadım kendim için..

    ♦ ERTESİ GÜN; SARIKAMIŞ DÖNÜŞÜ

    Biliyor musunuz şuan başka bi Yeşilçam filmi başladı! Ama her şeye direnerek yazmaya devam ediyorum: Sarıkamış’a geçtim ertesi sabah ve aynı günün akşamı Erzurum’a geri döndüm. Akşam bambaşka bi tiyatro oyununa yetişmek için hiç tanımadığım bir insanın arabasına konuk oldum: Erzurum Şehit Tiyatrosu, Ayyar Hamza. Lakin onca çabanın boşuna gitmesi hayli üzücü oldu benim için. Oyuncular elbette ki iyiydi, sözüm oyunculuklarına değil elbette, ne haddime, mevzu heyecansız olmaları. Çok oynadılar da sıkıldılar mı artık bilemiyorum ama oyunda bi şey değil, bi yığın şey eksikti.Bir müddet sonra onlar komedi çabası içinde çırpınırken kendimi salonun dışında hayal etmeye başladım: dışarıdaki serin havayı istiyordum ve ne kadar kırıcı olduğunu bilsem de sonunu beklemeden çıkıp gittim. Sonrası o akşam kalacağım yere ulaşmak: ve ardından rahat ve derin bi uyku, sonra güzel bir kahvaltı, geri dönüş için elimde olan upuzun bi vakit…

    ♦ KİTABEVLERİ VE TAŞHAN


    Çarşıya dönüp ne kadar kitabevi varsa gezmek istedim. Hemde aradığım bir kitabı bulurum ümidi vardı içimde: ama şimdiden söyleyeyim; koskoca Erzurum’da bi türlü bulamadım aradığımı. Bu arayışlar içinde şahit olduğum manzaralar üzdü beni: tozlanmaya terk edilmiş yerel edebiyat dergileri: kırışmaları, kırılmaları, yerlere düşmeleri, üzerlerine basılmaları kimsenin ama kimsenin umrunda değil gibiydi. Ancak kapağı hoş çizimlerle dolu instagram dergileri en güzel yerleri almış ve diğer samimi yerel edebiyat dergilerini ayakları altında eziyordu sanki: göz yaşlarımı emanet edip kaçtım oralardan. Yanıma üç kitabı ve bir edebiyat dergisini aldım sadece (Berhava Öykü sayı iki) ve zaten aldığım kitapalrdan olan Şahmeran’ı Taşhan’da okumaya başlayıp geri döndüğüm günü sabahı bitirdim: onu da anlatacağım bi ara, anlatacak çok şey biriktirdim bu aralar.

    Evet, o gün Erzurum’da Taşhan’ı ve Yakutiye Müzesini ziyaret ettim. Gün bitmeden önce Erzurum Devlet Tiyatrosunun Ayrılık oyununu bir kez daha izledim. Elimde kalan birkaç kareyi şuracığa bırakıp müsaade diliyorum.. Ayrıca Taşhan’da otururken bi ses kaydı almıştım: Şahmeran’ı okumaya daha yeni başladığım andı: birde çay söylemiştim sanki..

  • Erzurum: İlk Telaş

    ▪ oyuna yetişme çabası

    yola çıkma hikayemiz ile ilgili şu yazıyı okumanızı tavsiye ederim 🙂

    Aslında kilometre hesabına ve dahi firmanın hatta şoför beyin söylediğine göre yolculuk bi saat daha erken bitmeliydi: iddia ettikleri gibi bu gecikmenin suçlusu asla iki kez yapılan kimlik kontrolleri olamazdı. Çünkü o sıralar kendim bizzat zaman tutmuştum: taş çatlasın 15 dakika sürdü iki kontrol. Peki Kamil Bey Amca neden bu kadar gecikti? Sebep bir: iki yolcu bilgisi sisteme girilmediği için hayli geçtiğimiz bi ilçeye geri dönüş yaptık. İkinci sebep; Erzurum’a onbeş dakika kala yarım saatlik mola verdik!!
    Neyse efendim, benim firmaya olan kızgınlık ve dahi kırgınlığımı bi kenara bırakacak olursak: oyunun başlamasına tam yirmi dakika kala otogara geldik. Ortada servis yok ve olsa bile ancak yarım saate varır imiş tiyatronun olduğu yere. Biçare taksiye binmek zorunda kaldım ve yedi saatlik yolculuk için otobüs biletine ödediğim kuruşların aynısını taksiye de ödemek zorunda kaldım: ama en azından adam dediğini yaptı ve üç kırmızı ışık ihlali, iki şerit ve birde dönülmesi yasak bölgede ani bir u dönüşü ile beni oyuna on dakika kala yetiştirdi.

    Koşaradım tiyatroya daldım ama kapıda görevliler sağ olsun iyi bir arama yaptılar heybelerimde. Oyuna yetiştim ya dedim görevlilere, isterseniz tüylerime kadar arayabilirsiniz. Salona girdim ardından ama davetiyem ortada yoktu, e tamam Nazlı Hanımefendinin davetlisi idim ama bunu ispatlamaya imkanım yok! Madem öyle, bekle şurada dediler, boş yer kalırsa alırız bir yere. Bekle bekle bitmiyor!! Gelmeyin artık diyorum, yeter! Ama sonunda bana da bi’ yer kalıyor ve korkularım son buluyor, oyun başlıyor!

    ▪ ve oyun biter, kokteyl başlar

    Oyun sonrası salona geçtim. Kokteyl için masaların üzerine çeşitli içecekler, pasta ve kurabiyeler ile donatılmıştı. Ama hiç birinde gözüm yok: aç ve susuz olmama rağmen! Hele bi Cengiz Toraman ağabey ve Nazlı Polattaş Hanımefendi bi hazırlanıp gelsinler, iki çift muhabbet edebiliyim onlarla, başka bi arzum yok. Ama bi su içsem iyi olacak…
    Bana yabancı içerideki tüm insanlar. Ara ara bana bakan kaçamak gözler yakalıyorum. Sırtında ve omzundaki iki heybe ile oturan bi karga görsem elbette bende şaşırırdım galiba. Tek tanıdık yüz, oyunun yönetmeni Sabri Özmener idi, oda takım elbiseli insanlarla muhabbet etmekteydi. (Kendisiyle giderayak merhabalaştım sadece, olsun, oda yeter.)

    Sonunda geldiler. Öncelikle Cengiz ağabey indi, etrafı hayli kalabalık olunca bi köşede bekledim. Sonra Nazlı Hanımefendi geldi ve az sonra yanlarına yanaşabilme fırsatı buldum.

    – Merhabalar efendim.
    – Sende mi birinci sınıfsın? (İçerisi meğer konservatuar birinci sınıf öğrencileri ile doluymuş.)
    – Anlamadım..
    – Aaa, yoksa sen kara karga mısın?
    – Şey, adamkarga idi o abi.
    – Sivas’tan değil mi?
    – Yo, Van’dan geliyorum. Sivas’tan bir oyuncu ablam sayesinde Nazlı hanımefendiye ulaşmış idim.
    – Evet evet sen Ubeydullah’sın.. (Bana ismimle hitap etmesi hem şaşırttı hemde oldukça mutlu etti.)

    Birazdan Nazlı Hanımefendi de geldi yanımıza ve kendime tanıtınca o kadar hoş karşıladı ki: Cengiz ağabeyin ve Nazlı Hanımefendinin bu muhabbeti bana yerlere göklere sığmaz bi mutluluk verdi. O ara öğrendim ki Nazlı Hanımefendi benim için hoş bir yerden davetiye ayırıp görevlilere teslim etmiş ama onlarda unutuvermiş beni meğer. İzledim ve bu bana yetti de arttı bile.

    Neyse efendim, fazla lafı uzatmaya lüzum yok.. Ardından kısa bir Erzurum gezisi yaptım yalınayak: o geziyi ve oyunu bir sonraki yazıda detaylıca anlatacağım, bundan emin olabilirsiniz. Haydi kalın sağlıcakla..

  • Yola Çıkıyorum

    Uzun bi’ yolculuk olacak ama iki güzel amacım bu yolculuğu yağmur ve soğuğa rağmen çok güzel kılacak. Kargasın madem uçarak gitsen ya arkadaş diyenleriniz var ise otobüs ile seyahat edecek olmamın en önemli nedenini açıklamak isterim: uçarken kitap okuyamıyorsun ve film de izlenmiyor. E sanırım bu iki sebep yeterlidir bahane olmaya (her şeye rağmen ne kadar yorucu ve ağrı verici olduğu gerçeğini altı saatliğine unutmak diliyorum).

    İlk varış noktam Erzurum olacak. Akşam vakti saat altı buçuk, yedi civarında orada olacağımız planlanıyor imiş. Aslında Erzurum ek bi’ durak: Erzurum Devlet Tiyatrolarının Ayrılık isimli oyunu izlemek istedim. Tiyatro için direk Erzurum’a uğramak fikri çok hoşuma gidince oyunun biletine bakmadan otobüs biletlerimi aldım. Ama sonradan acı bir gerçekle karşılaştım: oyun prömiyer idi ve davetiye olmadan girmenin imkansız olduğu konusunda bilet memuru ısrarcı davranıyordu. Ne yapmalı diye düşünürken Ayrılık oyunun iki oyuncusu olan Cengiz Toraman ve Nazlı Polattaş’a ulaşmaya çalıştım. Cengiz Toraman’a twitter sayesinde ulaşmak diledim ama bu arada başka bir oyuncu büyüğüm sayesinde Nazlı hanımefendiye ulaştım ilk olarak. Sağolsun beni kendi davetlisi olarak kabul etti: dünyalar benim oldu desem yalan olmaz. Geceye doğru ise hiç beklemediği bi şey daha oldu ve Cengiz Bey twitter’dan bana cevap verdi. Güzel bir bekleyiş beni bekliyordu artık oyun için: altı saatlik yok vız gelir, tırıs giderdi. Oyunu da izler izlemez en kısa zamanda anlatacağımdan emin olabilirsiniz.

    İkinci ve asıl durağım ise Sarıkamış. Sarıkamış bende çok büyük bir manaya sahip: ömrümün tiyatro sahnelerinde geçmeye başladığı dönemde başrolünü canlandırdığım bir Sarıkamış oyunu vardı. İki saatlik, etkileyici ve yer yer komik, fazlasıyla dramatik bi oyundu. Hayatımda çok büyük bir yer edindi Sarıkamış destanı o oyundan sonra. Bu yüzden oraları görebilmek içimde büyük bi arzu olarak yatmakta. Geçtiğimiz hafta Barış Özcan abinin bi videosu ve sevgili Walter Mitty’nin hikayesini izledikten sonra aldığım keskin kararların etkisi ile bu yolculuğa çıkmaya karar verdim. (Walter Mitty için yazdığım bir mektubu sanırım yakın zamanda paylaşacağım.) Gelecek hafta gideceğim yerin dahi planı hazır gibi. Defterimde hoş bi plan hazırladım bu yolculuk için:

    Bu yolculuğun her aşamasını yazacağımdan ve hatta henüz bitirdiğim Kırmızı Saçlı Kadın’ı anlatacağımdan emin olabilirsiniz. Görüşmek üzere…