Bundan birkaç gün öncesinde Ayder Yaylasındaydım. Fotoğraflarda görerek hayran kaldığım yeri olduğu gibi bulamayacağımı biliyordum. Geçtiğimiz yıl, doğayı kapattığı için kaldırıldığı haber edilen salıncaklar, hüzünlü karenin sadece popüler yüzüydü. Biraz nefes almış olacağını umduğum yaylaya doğru yaklaştıkça artan oteller, kafeler ve binalar, yoğun trafik ve insan kalabalıkları ile birleşince… Biz neden elimizde olanı kısa vadeli maddi getiri uğruna uzun vadede yok ediyoruz. Neden bir zamanlar eşsiz güzelliğiyle arz-ı endam eden bu yayla, yok olmak üzereymiş gibi hissediyorum?
Bir şehir ve şehrin en kalabalık mahallelerinden birini hayal edin. Sıkışık binaların arasında çocukların top oynayabileceği ufak ama yemyeşil bir alan ekleyin o hayale. Ayder Yaylasında da böylesi boş bir yeşil alan kalmış sadece: O da insanların fotoğraf çekinebileceği bir yer olsun diye. Orası da olmasa insanların gelmek için bir nedeni kalmayacak. Çünkü dünya nüfusunun ekserisi sadece sosyal medya hesaplarında bir paylaşım daha olsun diye geziyor.
Merak etmeyin; harika fotoğraflar çekinebileceğiniz birkaç noktası hâlâ var yaylanın. Karşısında bozulmamış bir manzara; destansı bir güzellik, Yaratanın büyüleyici gösterisi: Yüksek dağlar yemyeşil ağaçlarla kaplı, yamaçtan aşağı birkaç noktadan akan şelalelere taş çıkaran suların yankılı sesi, ufku kaplayan sis ve yağmur.
İnsanlar daha iyi bir hayat sürmek için para kazanmak zorunda: Önlerinde büyük bir imkan var. Ben temiz bir yayla göreceğim diye, o toprakların sahipleri parayı ellerinin tersiyle itsinler mi dünyanın geri kalanına inat. Bencilce mi düşünüyorum? Doğa, insan icadı bir tapu yüzünden katledilmeyi hak edebilir mi? Toprağın tapusuna sahip olmak, doğaya ihanet etme hakkını verebilir mi? Aşık Veysel “Be….. (yazarken utanıyorum bazı bazı!)
adı: bir ayder hüznü
alt başlık: bir garip gak
imza: dünyayı kurtaran karga
