Her şeyi yarattığına inandığım yüce varlık, bana bir çok mucizeyi görebilmeye bir çift göz verdi ve onlar onca güzel şeye şahit oluyor ki: Sana onlardan sadece birisini anlatacağım: Baştankara ailesi.
Görev yaptığım okulun bahçesi bir miktar tavşan, bir düzine tavuk, bir horoz ve bolca doğa ile doluydu. Bu bahsini ettiğim güzelliklere ek olarak ağaçlara astığımız kuş yuvalarındaki misafirlerimizi de saymam gerekir. Bütün bunlar geçtiğimiz yılda idi tabi. Bu yıl durmadan, bıkmadan, usanmadan çoğalan tavşanlarımız ve içi henüz misafir barındırmayan kuş yuvalarımız kaldı geriye.
Bu yeni yıl ve tavşanları bir kenara bırakırsak.. Geçtiğimiz yıl, uzanması en kolay olan kuş yuvamızdaki misafirimiz anne baştankara sayesinde gerçekleşti anlatacağım mucize. Bir anne baştankara geldi ve konaklamaya başladı yuvamızda. Bendeniz de kendisine düzenli olarak yiyecekler sundum her sabah. Sonra bir gün harika bir şey oldu: Anne baştankara annelik vasfına ilk adımını attı ve 10 kadar yumurta bıraktı yuvaya. Yavrularının yumurta hallerini, ilk doğumlarını, büyümelerini ve yuvadan uçuşlarını izledik aylarca.
Doğa tiyatrosunda bilmem kaçınca kez sahnelenen bu muazzam oyuna şahit olmak tarifsiz bir duyguydu.
Sana nasihat verecek bir hâle sahip olmasam da sana etrafı izlemeni tavsiye edebilir. Doğayı dinleyebilmeni, onu ve onun içinde Allah’ın (inancıma göre o her şeyi en güzeliyle yaratandır) sunduğu mucizeleri, ayetleri (ayet sadece kutsal kitabın cümleleri değil, gözünün görebildiği yaratılmış her şeydir) görebilmeni dilerim.
Her müsait olduğum an yine bakıyorum yuvalarımıza birer birer ve yem bırakıyorum davetkar olmaları için. Sana bu bakışlarımda yeniden zihnimde canlanan o mucizeden birkaç video hazırladım: Oldukça kısa da olsa, neler anlatmak istediğimi bir miktar anlatacaktır umarım 🙂
Ne de güzel büyümüşler! Acaba uçup giderler mi yoksa orada mı kalırlar sürekli? Sığamayacaklar gibi artık oraya…
İlk kanat çırpışlarıyla ayrılıyorlar yuvadan. Belki ilerde aralarından birisi kendi yavrularını doğurmak için geri gelir 🙂
Doğayı dinlemeyi öğrenmek, onunla bütünleşebilmek insana huzur veriyor. Bu sevimli öyküyü bizimle paylaştığın için teşekkürler Karga.
Rica ederim, umarım daha nice öyküler yaşanır.
Asıl yorumun ve ziyaretinle verdiğin mutluluk için ben teşekkür ederim abla 🙂
Çok tatlı! Bayıldım:) Doğa en büyük mucize.
Kesinlikle öyle efendim, yeter ki görmesini bilsin insan 🙂
Ne kadar güzel bir mucizeye tanıklık etmişsiniz: )