Üç gün önce vlog ve seslendirmelerimi paylaştığım youtube kanalımı yanlışlıkla geri dönülemez şekilde sildim. Oysa sadece sahipliğini başka bir mailime devretmek istiyordum. Onca hatıra, onca güzel anı yaptığım seslendirme çalışmalarıyla elimden kayıp gitti.
Sonra ne mi oldu? Kendime kızıp oyun videolarımın olduğu kanalı, en son dokuz yıl önce kayıt yüklediğim souncloud hesabımı, eski birkaç mailimi ve eskilere dair birkaç izi daha siliverdim.
Fakat bugün dahi içimdeki boşluk kapanmadı. Sayısız video günlük kaydı, hatıralar, anlar, tebessümler, ailem, öğrencilerim.. her şey. İşi en kötü yanı videosunu yaptığım anlara dair zaten videosu var diye yedekleme tutmazdım hiç. Zaten yedekleri olmuş olsa bu kadar hüzünlü olmazdı hikaye.
Silinen hatıralarla gelen bir garip hâl daha yaşadım: Hatayla sildiğim kanalın mailini de sildim. Görmek istemedim onu da. Fakat ben müzik, video vb. her şey için youtube kullanıyorum ve böylece izleme, dinleme geçmişimi de temizlemiş oldum. Eski mailim ile youtube döngüsüne tekrar girdiğimde beni beş-altı öncesine taşıyan bir zaman makinesine binmişim gibi hissettim. Uzun zamandır dinlemediğim, izlemediğim ama bir zaman günümü kaplayan ne varsa yeniden karşıma çıktı. Hatta manidardır ki önerilenlerin başında Erdem Ergün’ün Zaman parçası vardı.
Bir zamanlar izlediklerimin ayrıntılı listesini tuttuğum Hint filmlerinin müzikleri, Barabar grubunun klipleri, Emre Dayıoğlu, İsmail Çakır, Kuan grubu, Alican Özveren, Rastak grubu, Hani Niroo ve daha niceleri.
Hadi bunları atlattım ama bir ikinci mesele var ki Mustafa Kutlu’nun “Seyfettin’i Severdik” öyküsünün yeniden seslendirilmesinin gerekliliği. Zira bu öyküyü Hüseyin Kılıç ağabey için seslendirmiştim ve yedeğini almadığım diğer tüm kayıtlar gibi onun da yedeği yoktu. İki gündür yine hastayım ve sesimi yine düzgün kullanabilir durumda değilim. İlk fırsatta ilk alacağım kayıt bu olmalı.
Aslında bu sildiğim kanala ses kayıtlarımı sonradan eklemeye başlamıştım. Evvelden bir kısmı yine adamkarga mahlasıyla kullandığım bir başka kanalda idi. Yani en azından eski kayıtlar hâlâ burada varlıklarını koruyorlar. O kanalı da… Yok yok orayı da silmedim. Adını sanını değiştirdim, elini yüzünü düzelttim ve kürkçü dükkanına döner gibi bir köşeye sindim.
İşte dört yıl evvel canım hocam Hüseyn Kaya’nın “Sela” öyküsünü aldığım bir kayıt ile kürkçü dükkanı:
YouTube kanalını yanlışlıkla silerken “sahipliğini başka bir mailime devretmek” niyetinizin bir anlık dikkatsizlikle çarpışması, eski bir fanzin sayfasının bir köşesinde kaybolmuş bir makale gibi birden ortadan kaybolmuş hissettiriyor. Özellikle “eski mailim ile youtube döngüsüne tekrar girdiğimde beni beş‑altı öncesine taşıyan bir zaman makinesine binmişim gibi hissettim” cümleniz, bir anı defterinin tozlu sayfalarına rastlamak gibi; hem şaşkınlık hem de nostalji bir arada.