meczup fanzin ikinci sayısında yer alan şiir Maktûl‘e aittir.

Deniz kıyısında tüm bilinciyle
yeraltı solucanları devrimi
ve de güneşe ihtiyaç duymayanlar
memnun edecek kaosun kraliçesini.

Domuzlar önce file ve çitlerin
ardından düşler bal kabaklarını,
sonra biz bir palavrayla dağıtırız
domuzları; bir mağaraya.

Bu yüzden mecaz mı kalmamıştır kalbimizde?
Fırlatıp bir maymunu trambolin sayesinde,
yakalarız ucundan bir kuyruklu yıldızı;
tüm gölgesi ve ihtişamıyla.

Sonsuz bir metafor devinimde haykıran domuz:
“Kaldırın şu semafor bayraklarını üstad geliyor.”
Maktul hastalıklı bir köle filikasıyla gider yanına.
Sırtına alır da rüzgarı, hayatta kalacak mı deryada?

“Mors kodu tuşlar titrek parmaklarım,
gergin ve afilli bir ölüm makinesiyim.
Beni kıyıya ulaştır yoksa ufku kaplar
komşum Hitler’in küfürlü infaz emirleri!”

“Pencereye çarpan karganın
şu deryada ki yalnızlığı, kara büyü.
Bir ömür yalnız bir ölümü bekledim,
şimdi o kargadan yok bir farkım…

Sonra devreye girer
yorgun dudakların.
Yeni bir hakikate
çekiyor beni sorumsuzca.

Nefesini hissediyorum
gemiyi sallayan lodoslarda.
Sesini işitiyorum korkmadan
makine dairesinin çarklarında.”

 

* öne çıkarılan görselin çizeri: laura miracle

KARGANIN SESİ MEKTUP OLUP SANA GELSİN İSTER MİSİN? :)

Bunları da Sevebilirsin :)

YORUMSUZ BIRAKMA ^^

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.